Skip to content
Event

Beyond the Haze: How Much More Can We Ask of Our Planet? ชวนคุยเรื่องโจทย์การพัฒนา ภายใต้ขีดจำกัดโลก

เมื่อผลกระทบจากการมุ่งแสวงหาการเติบโตแบบไม่หยุดยั้งไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป แต่วนกลับมาเป็นมลพิษทางอากาศ อาหารที่ปนเปื้อน ไปจนถึงสภาพอากาศสุดขั้วที่เราเผชิญในทุกวัน

Punch Up ในฐานะ Local Partner ร่วมกับ TEMPO องค์กรสื่อจากอินโดนีเซีย  จึงได้ร่วมกันจัดงาน Regional Forum 2026 — Beyond the Haze: How Much More Can We Ask of Our Planet? พร้อม Partner อีกมากมาย ทั้งศูนย์ KRAC คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, Youth for Energy Southeast Asia (Y4E-SEA) เครือข่ายการเปลี่ยนผ่านด้านพลังงานสะอาดที่ขับเคลื่อนโดยเยาวชนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, Auriga Nusantara องค์กรด้านสิ่งแวดล้อม, CELIOS สถาบันวิจัยอิสระ, Trend Asia องค์กรไม่แสวงหากำไรที่ขับเคลื่อนเรื่องการพัฒนาอย่างยั่งยืน และ JustCOP เครือข่ายภาคประชาสังคมเพื่อความยุติธรรมทางสภาพภูมิอากาศจากอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2569 ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

 

เวทีครั้งนี้เปิดพื้นที่ให้ผู้คนจากหลากหลายภาคส่วนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งนักวิชาการ นักวิจัย สื่อมวลชน ภาคประชาสังคม และผู้ขับเคลื่อนประเด็นสิ่งแวดล้อม มาร่วมตั้งคำถามต่อกรอบการพัฒนาที่มีการเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นศูนย์กลาง พร้อมสำรวจทางเลือกใหม่ที่คำนึงถึงขีดจำกัดของโลก ความเปราะบางต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และความเป็นธรรมในการกระจายผลประโยชน์และภาระจากการพัฒนา โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 106 คน

วิกฤตสิ่งแวดล้อมไม่ใช่แค่เรื่องของธรรมชาติ แต่เป็นเรื่องของข้อมูล อำนาจ และความรับผิดชอบ

ผศ. ดร. ต่อภัสสร์ ยมนาค ผู้อำนวยการ KRAC กล่าวเปิดงาน

ผศ. ดร.ต่อภัสสร์ ยมนาค ผู้อำนวยการ KRAC ได้กล่าวเปิดงาน โดยยกสถานการณ์น้ำท่วมในกรุงเทพฯ มาเป็นตัวอย่างใกล้ตัว เพื่อชวนตั้งคำถามว่า เราจะรู้ได้อย่างไรว่าระบบคลองพร้อมรองรับน้ำหรือไม่ ระบบแจ้งเตือนภัยส่งถึงประชาชนทันเวลาหรือเปล่า ใครเป็นผู้ตัดสินใจอนุญาตให้มีการก่อสร้างในพื้นที่ลุ่ม และเหตุใดบางชุมชนจึงได้รับทรัพยากรสำหรับรับมือภัยพิบัติก่อนชุมชนอื่น

คำถามเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า วิกฤตสภาพภูมิอากาศไม่ได้เป็นเพียงปัญหาทางธรรมชาติ แต่ยังเกี่ยวข้องกับการเข้าถึงข้อมูล อำนาจในการตัดสินใจ และความรับผิดชอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

การเปิดเผยข้อมูลจึงเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญที่ช่วยให้ประชาชนมองเห็นปัญหา ตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ และมีส่วนร่วมในการเสนอทางออก อย่างไรก็ตาม การมีข้อมูลเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ หากปราศจากระบบธรรมาภิบาลที่ทำให้ข้อมูลเหล่านั้นนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงได้จริง

ข้อเสนอสำคัญที่ถูกหยิบยกขึ้นมาคือ 1.การเปิดเผยข้อมูลให้ประชาชนเข้าถึงได้โดยไม่ต้องร้องขอ 2.การระบุผู้รับผิดชอบให้ชัดเจน 3.การติดตามว่าเงินงบประมาณถูกนำไปใช้อย่างไร 4.การเปิดพื้นที่ให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการเติมข้อมูลจากพื้นที่ และ 5.การรายงานผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริง

เปิดพื้นที่ให้เสียงที่หลากหลายร่วมกำหนดอนาคตของภูมิภาค

หนึ่งในประเด็นตั้งต้นของงานคือการชวนทบทวนว่า เราควรนิยามคำว่า “ความมั่งคั่ง” และ “ความก้าวหน้า” อย่างไร ในวันที่โลกกำลังเผชิญวิกฤตสิ่งแวดล้อมที่ทวีความรุนแรงขึ้น

Xiaoting Hou Jones หัวหน้าฝ่ายธรรมาภิบาลและนโยบายจาก Doughnut Economics Action Lab (DEAL) ชวนให้สังคมมองการพัฒนาให้ไกลกว่าตัวเลขการเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยคำนึงถึงการตอบสนองความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ ควบคู่ไปกับการรักษาขีดจำกัดทางนิเวศวิทยาของโลก

แนวคิดนี้นำไปสู่คำถามสำคัญในวง Fireside Discussion ที่ชวนผู้ร่วมสนทนาจากหลากหลายมุมมองมาร่วมแลกเปลี่ยนว่า “เมื่อเราเดินทางมาถึงขีดจำกัดของโลก ความมั่งคั่งและความอยู่ดีกินดีภายใต้ขีดจำกัดนั้นควรเป็นอย่างไร?”

Fireside Discussion group photo

Fireside discussion

วงสนทนาประกอบด้วย Xiaoting Hou Jones, Aidy Halimanjaya จาก JustTransition.ID / Degrowth Network, Bhima Yudhistira Adhinegara ผู้อำนวยการบริหารจาก CELIOS และ Kynan Tegar ผู้กำกับภาพยนตร์ โดยมีไอลดา พิศสุวรรณ ผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจจากกรุงเทพธุรกิจ เป็นผู้ดำเนินรายการ

media panel discussion Regional form 2026

ภายในงานยังมี Panel Discussion ที่เปิดพื้นที่ให้ผู้ร่วมเสวนาสำรวจทั้งเรื่องราวจากสื่อในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งสะท้อนต้นทุนและผลกระทบจากการพัฒนา ตลอดจนวงเสวนาเรื่องแนวคิดเศรษฐกิจทางเลือก และแนวทางนำแนวคิดเหล่านั้นไปสู่การปฏิบัติผ่านนโยบาย ภาคธุรกิจ และชุมชน  นอกจากนี้ยังมีกิจกรรม Empathy Session ที่เปิดพื้นที่ให้ผู้เข้าร่วมได้พักจากบทสนทนาที่หนักหน่วงมาอยู่กับลมหายใจปัจจุบัน

Closing by TEMPO CEO

กล่าวโดยสรุป สิ่งที่งาน Regional Forum 2026 ชวนให้เรากลับมาทบทวน คือการพัฒนาที่ดีไม่ควรถูกตัดสินจากตัวเลขการเติบโตเพียงอย่างเดียว แต่ต้องพิจารณาด้วยว่าการเติบโตนั้นสร้างคุณภาพชีวิตให้กับใคร ใครเป็นผู้ได้รับประโยชน์ และใครกำลังแบกรับต้นทุนที่เกิดขึ้น

ปัญหาสิ่งแวดล้อมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่ได้หยุดอยู่ภายในพรมแดนของประเทศใดประเทศหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นมลพิษทางอากาศ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ หรือผลกระทบจากการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ การรับมือกับปัญหาเหล่านี้จึงต้องอาศัยความร่วมมือ การแบ่งปันข้อมูล และการเปิดพื้นที่ให้ผู้คนที่ได้รับผลกระทบมีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตของตนเอง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่สำคัญคือเราจะร่วมกันสร้างสังคมที่ผู้คนมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร โดยไม่ใช้ทรัพยากรเกินกว่าขีดจำกัดที่โลกมีให้ และไม่ผลักภาระจากการพัฒนาไปให้กับผู้อื่นหรือคนรุ่นต่อไป

นี่คือบทสนทนาที่ Regional Form นี้ต้องการเปิดพื้นที่ให้เกิดขึ้น และเป็นจุดเริ่มต้นของการร่วมกันจินตนาการถึงอนาคตของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เป็นธรรมและยั่งยืนมากขึ้น